En toen.

Ik ga mijn uiterste best doen om hier in ietwat chronologische volgorde de radiostilte van afgelopen maand op te vullen. Maar ik kan je verzekeren dat we allesbehalve hebben stilgezeten. Wat dan meteen ook de verklaring is voor de weinige woorden die je hier hebt zien verschijnen, en helaas (doet pijn aan mijn hartje) de weinige foto's die er zijn van de progress. Als je 10 uur na elkaar gewerkt hebt, heb je helaas weinig zin om nog even fotoreporter te spelen. Het is dan overigens ook al stikdonker, wat het niet makkelijker maakt om appetijtelijk de 'progress' te documenteren. Dat gezegd zijnde, keren we nu even terug in de tijd. Naar 21 maart. De dag van de chap !

Een gigantische camion, die het hele wegje achter de bushalte versperde!

 Peter is naar het huisje gereden om zijn soortgenoten uit Merksplas te ontvangen. De camion is werkelijk gigantisch en past voor gene meter op de parkeerplaats die we voorzien hebben. Maar goed, extraordinary circumstances enzo. Je weet wel. Na het werk ga ik vol spanning naar het huisje toe, de mannen zijn zich in de cabine aan het omkleden (vuil werkje, dat chappen) en ik krijg een glimps van Braspennings finest in onderbroek. Peter is daar ook net en we steken ons hoofd even binnen (we mogen er natuurlijk nog niet op wandelen) en het ziet er allemaal superdesuper uit! 

De chap ! Weer een stapje dichter bij de verhuis !

Het werkje dat daarna aan bod kwam (LONG over due, by the way) was het isoleren van ons nieuw plat dak (boven de keuken). De onderaannemer van onze dakman, Guido, is van de aardbol verdwenen. There's no better way to explain. Twee keer afspraak gemaakt met ons, twee keer niet komen opdagen (eerste keer "ziek" en tweede keer "machine kapot") en geen telefoons aannemen. Daarna laat hij via Guido weten dat hij problemen heeft (persoonlijke problemen van psychische of fysische aard) en dat hij tot nader orde niks meer doet en geen nieuwe werken aanneemt. Maar die kerel was dus wel het dampscherm komen plaatsen net voor de kerstvakantie (niet goed, met alle gevolgen van dien. Lees: ijsbrokken onder het dampscherm door scheefzittende dakdoorvoeren die zijn gaan lekken). Ik bespaar jullie de dirty details, maar het was niet mooi. Guido vond relatief snel een nieuwe isofloc man, die op 26 maart bij ons is komen isoleren. Carl Hendrickx van de firma Ydop. Goeie kerel, netjes gewerkt en de werf uitermate proper achtergelaten. Gezien ondergetekende in het buitenland zat voor het werk (daar moet natuurlijk ook vooruitgang worden geboekt), en ik meestal insta voor het documenteren van de progress, is er enkel deze iPhone-collage van mijn eega-to-be : 

isofloc isolatie plat dak

Later in de post kan je op andere foto's van het gyproc werk ook nog wat meer zien van het geïsoleerde dak. Na het isofloccen hebben we in het Paasweekend weer alle hens aan dek geroepen voor het uitbreken van de trappen. En met alle hens, bedoel ik alle Vynckiers. Bon, niet allemaal, want dat zijn er VEEL, maar toch die uit Izegem en Nederzwalm-Hermelgem. 

Nielsje gaat de trap te lijf met de zaag

Floemps - de trap is gone. Buh-baai!

Trap 2 ook foetsie. Niet voor mensen met hoogtevrees (ondergetekende)...

Hierbij dan ook (uiteraard) op onze donder gekregen van den Tonny (die hier denk ik nog niet ter sprake is gekomen, als ik me niet vergis). Dat is onze veiligheidscoördinator. Die natuurlijk vanalles aan te merken had op het mankeren van afscherming van het trapgat. En met recht en reden. Maar in tijden van love and war, of eerder war and verbouwing, moet dat even kunnen. 

Het landingske van trap 1 moet er ook aan geloven, met dank aan de paps. 

De twee weken die daarna volgenden, waren in feite één grote blurr. Hieronder een greep uit het aanbod, dat niet bepaald representatief is. Waarvoor excuses, niemand vindt het erger dan wij!

Dagkanten van de ramen afbreken (vies en kromgetrokken plastiek)

Gaten maken in de muur voor verwarmingsbuizen

Alle houten roostering afschuren met de staalborstel en insmeren met pesticiden tegen houtbeestjes

Dat afschuren en insmeren van de houten roostering, plus ook het isoleren met glaswol tussen de balken in (accoustische isolatie voor tussen de verdiepen) heb ik op het gelijkvloers voor mijn rekening genomen, terwijl Peter in de badkamer vanalles aan het doen was aan elektriciteit, sanitair, verwarming en ventilatie. En ik moet zeggen, met plafonds van 3m30 voor iemand met hoogtevrees: geen pretje! Maar wat moet gebeuren, moet gebeuren. En dan is het gewoon tanden bijten en voortdoen, en vooral zorgen dat je niet al te veel glaswol in je mond of in je onderbroek krijgt. Smerig spul, dat kan ik je verzekeren!

En om deze post af te sluiten, enkele nooit geziene beelden van ons huisje in wording (the ones you've all been waiting for) : de gyproc- en pleisterwerken! Eerst werd (opnieuw) héél onze tuin volgestouwd met materialen. Bergen materiaal. Aanschouw:

Paasdinsdag is den Dave dan eindelijk begonnen. Met al zijn materiaal binnen te zetten. De woensdag en de donderdag werd dan wat latwerk uitgezet, de vrijdag bleef hij thuis. Bummer. Wij hebben het hele weekend gelijk zotten doorgewerkt aan de dingen die niet afwaren, and we lived to tell the tale. Oefkes. 

Houten latwerk achter de keukenwand

Keukenmuur geïsoleerd

 Tegen de keukenmuur (ook wel "de kant van Collaer" genoemd, naar de buurman) komt eerst isolatie tussen het houten latwerk (halfweg onze muur wordt dat een niet-geïsoleerde buitenmuur, vandaar), daarna een OSB-plaat zodat we onze keukenkasten e.d. netjes kunnen ophangen. Dat gaat namelijk niet goed in gyproc-platen; dat is niet stevig genoeg. Tegen de OSB komt dan een gyproc plaat met nog meer isolatie tegen. Smell that sweet EPB!

Dan ziet dat er zo uit: nette gyproc platen! Woopwoop!

In de slaapkamer komt ook een accoustische isolatiewand. Meneer (mevrouw?) die daar een appartement huurt van Collaer hebben hun TV precies aan het hoofdeinde van ons bed staan. Cue the horror. Ergo: isolatie. 

Metalen gyproc studs staan klaar om ingevuld te worden.

Het plafond ook netjes geïsoleerd.

Aanschouw de prachtige slaapkamermuur en plafond !!

ZIE ne keer hoe netjes gedaan!

 Vorige zondag heeft Peter heel de badkamer bij elkaar getoverd. Elektriciteit, sanitair, isolatie, ventilatie en verwarming. Aanschouw (zonder veel woorden) na een werkdag van ongeveer 13 uur :

Met wat verbeelding: onze inloopdouche

  

Vooraan links met wat verbeelding: onze ingemaakte linnenkast

Met al iets minder verbeelding: onze inloopdouche

En om af te sluiten: onze draak van een traphal. Met hyper-scheve muren (dat heb je met een huis van voor den oorlog) met hier en daar  grote bulten door brokken oud pleisterwerk (VIER lagen) was dat verdorie een merde om de hal geïsoleerd en be-gyproc-t te krijgen van in de keuken (de muur van Margrietje, onze andere buur) tot in de nok, alsook perfect aan te sluiten op ons schuifraam en onze lichtstraat en toch genoeg ruimte overhouden voor onze trap *slik*. Maar twee pogingen later (en een andere soort metalstuds voor de gyproc die Celis in allerijl is komen dumpen in onze tuin) is er dan toch een begin gemaakt. Ook twee pogingen later dus om de trappen te laten opmeten... Het wordt spannend om verhuisd te geraken MET een trap (of zonder?) eind juni. Wordt hoe dan ook vervolgd met meer foto's!

Keukenmuur

Zoals gebruikelijk sluiten we af met wat behind the scenes foto's, ter entertainment van onze dierbare lezers: 

Het Nieuwsblad van 18 oktober 1956 die we tussen de trap en de muur vonden

Lunch in het zonnetje op ons "terras"

Op dit moment zijn die twee Debackers onze verwarmingsketel aan het ophangen en installeren (met dank aan Peter van Clima Heating Turnhout voor de gedetailleerde uitleg!), zodat we op tijd onze vloerverwarming kunnen opstarten om het weekend van 1 mei te vloeren, zodat we op ons beurt weer klaar zijn voor wanneer onze keuken wordt geïnstalleerd op 16 en 17 mei! Het gaat vooruit, mensen! Stay tuned for more. You know you want to. 

PUR - VVW

Maandagochtend vroeg was het dan eindelijk zo ver. De PUR kwam aangereden uit het verre Merksplas. De mannen waren om half zes vertrokken dus daar mag wel een petje voor af. Zo kwam het dat die twee bloggers hier als een gek stonden te wuiven aan onze voordeur om zeven uur 's morgens (ze waren per ongeluk voorbij gereden). Uiteindelijk kwamen ze dan toch terug de bocht om, netjes geparkeerd op ons voorbehouden plekje. Braspenning - Van Dingenen, volgens "den internet" de beste in het land om te purren en te chappen. 

Een wagen volgeladen vol met geeeeele bolletjes

Maar zo goed vonden wij ze niet. Of toch ik niet. Maar men zegt "dat steekt niet zo nauw", de PUR. En gelukkig maar. Want slordig was het (helaas). 

Groot stuk niet ge-PUR-t aan de voordeur (linkse hoekje)

De ene kant van het trapgat niet eens deftig afgezet met couffrage #purindekelder

De andere kant wel netjes met een plank afgezet

Achter de buizen van de chauffageketel niet deftig gespoten

Onder het linkse "pootje" van het raam niet deftig aangewerkt

In het rechtse hoekje van het raam niet aangewerkt

We hopen nu natuurlijk dat de mensen gelijk hebben dat purren niet zo nauw steekt. We hebben gewoon een bus PUR zelf leeggespoten in de hoekjes die niet netjes waren geïsoleerd en zo was dat euvel ook snel verholpen. Nog een leuk weetje over al die "gele bolletjes". Door die PUR is alles, maar dan ook alles, elektrisch geladen. Dus daaruit volgt dat alles, maar dan ook alles, wat je vastpakt, vonken geeft: je breekmes, een verwarmingsbuis, de ander zijn hand, de ander zijn trui, je eigen schoenveters, de trapleuning, de deurklink, het raamprofiel, de rol plakband, de autosleutels, ... Enfin, you get the gist. Hier nog enkele overzichtsfotootjes van ons gele huis:

De gele keuken

Gele bib + living

Prachtige (gele) zonnestraaltjes

Liefde voor ons zonnige huisje !

En dan sta je alles een beetje te bekijken, en zie je op de grond twee uiteindjes draad naar boven piepen. Een aardingsdraad. Die is geknapt bij het opschuren van de pur (dat moet voor vloerverwarming). Dus dan ga je snel naar de Hubo een multimeter kopen, om er dan achter te komen dat Murphy weer gelijk heeft en dat het de verst mogelijke draad (van in het keldergat tot aan het schuifraam) is die je moet opnieuw steken. Gelukkig heb je nog genoeg draad en kan je die snel opnieuw leggen. Maar toch weer slechte punten hier!



Geknapte aardingsdraad

STAP 1 VVW

Wat een mens moet doen om warme voetjes te krijgen is eerst overal randisolatie plakken. Dat is eigenlijk een wit zacht indrukbaar isolatiestrookje van 10cm met op een derde van de bovenkant een plakstrook en onderaan een plastieken rokje. Als je nu even fronst, is dat terecht, maar ik heb geen betere woorden om het uit te leggen. En zoals zo vaak spreken de foto's voor zich : 

De ytong-muur netjes afgeplakt

Op de voorgrond een rol randisolatie

De WC netjes rondomrond afgeplakt

Alwaar de plakstrook niet blijft kleven (ruwe bakstenen en stof),
 niet je die best vast met een nietjes-schieter

Zijmuren van de keuken geïsoleerd

Het is de bedoeling dat wanneer de chap een beetje uitzet en 'werkt' zoals ze dat dan noemen, dat de randisolatie die beweging kan opvangen. Want beton tegen muur is een beetje zoals de Hulk tegen Jerommeke : de een of de ander krijgt barstjes, en dat is natuurlijk te vermijden. 

STAP 2 VVW

Daarna rol je plastiek uit met hokjes. De hokjes zijn 10cm op 10cm met stippellijntjes om 5cm aan te duiden. Zo kan je de buizen netjes evenwijdig leggen zonder telkens te moeten meten. Superhandig!

Men beginne op mijn nu al favoriete plekje in het huis

Mooi beeld van de randisolatie met het rokje over de plastiek getrokken

Netjes de hokjes van de verschillende stukken plastiek met elkaar doen afstemmen, 
anders komen de buizen toch niet uit

  

Daarna aftekenen waar geen buizen komen (arceren) en de pijltjes tekenen per circuit

STAP 3 VVW

En dan was het eindelijk tijd om buizen neer te leggen! 382 meter buis, om precies te zijn, in 7 circuits: 88 meter, 80 meter, 58 meter, 50 meter, 43 meter, 43 meter en 20 meter, dat alles vastgezet met 600 takkertjes. Om even de autist in mij boven te laten komen. Of om de ingenieurs onder de lezers te entertainen. Take your pick. 

Take a spin!

De start aan circuit 1

Zoals je kon zien op de laatste foto over het plastiek, zie je zwarte buisjes getekend staan op de grond. Die duiden aan waar er een expansievoeg komt in de chap. Daar moet de buis ook beschermd zijn tegen het 'werken' van de beton bij opwarmen/afkoelen. Dus bij het uitrollen van de buis voor een nieuw circuit dien je al goed na te denken hoeveel keer je een expansievoeg moet passeren (we hebben er een tussen keuken en living, tussen living en bib, tussen living en kelder en tussen bib en gang). 

Een zwart manteltje

Circuit 2 - rond het keukeneiland (midden) en de keukenwand (zie gearceerd rechts op de foto)

Ontelbaar veel bochtjes - buis warm wrijven en dan zachtjes en langzaam plooien

Circuit 1 en 2 klaar - bij allebei de buizen op 15 cm van elkaar

Start aan circuit 3 - op 10 cm

Circuit 3 klaar

Na circuit 3 zijn we achteraan begonnen om makkerlijker te kunnen manouvreren met de buizen aan de collector. Het circuit in de gang (de 7) ligt op 20 cm uit elkaar dus dat ging rap. 

Circuit 7 klaar (gang rechts) - werken aan circuit 6

 Je ziet vooral Peter buizen plooien en neerleggen. Mijn taak (naast foto's maken natuurlijk) was het aangeven van de buis en zorgen dat er een mooi bochtje (ook wel "ne slag") in zit zodat het makkelijker werkt, en dan vooral : de takkertjes steken. Die zorgen ervoor dat de buis op zijn plek blijft na het vakkundig bochtjesmaken. 

Men zet het machien op de buis, men duwt (hard) met de hendel naar beneden, men laat los. 



Aan de collector in het keldergat moeten de buizen ook een rood jasje aan (isolatie)

 Na een dikke 10,5 uur werk heeft men dan: 4  pijne knieën, 2 gevoelloze duimen en pikzwarte handpalmen (van de inkt op de buis) en buikspierpijn van het takkeren.  

En dit soort foto's vind je dan op de camera als de échte fotograaf die een vastneemt. Zoek de dodelijk vermoeide Sil. Over en uit.