Parket

Zo lang moet dat duren sie. 

Eiken parket met witte olie

Zoals ik op het einde van de vorige blogpost al vermelde, hadden we wel wat back-upoffertes aangevraagd voor hetgeen Serneels eigenlijk zou komen doen. Een daarvan was een offerte van augustus van een heel lokaal (en heel bekend) parketbedrijf: D&M Parket. 't Is te zeggen: die zitten 'beneden de berg' en ge kunt daarnaartoe wandelen. Van dichtbij gesproken. Enfin, twee dagen nadat de bewuste brief was aangekomen (men moet toch even rouwen om het verlies van hoop in de mensheid der aannemers), heb ik meteen Anne Mie van D&M gebeld om te checken of onze offerte wel nog geldig was, want die was immers een half jaar oud. Even opgraven, maar alle prijzen waren nog oké. Oefkes. Echter, toen ik vroeg naar hun planning, konden we pas in de derde week van juni aan de beurt komen. Insert major sad face. Ik aan't balen dus. Maar ik trok dan maar mijn stoute schoenen aan en vroeg of er eventueel toch niet ergens een klein gaatje was, want het is maar 25m² dus dat zou echt wel niet lang werk zijn. Bleek er in de komende week toch een héél klein gaatje te zijn. En daar pasten wij (en onze naakte chappe nét in). Hoera!

Zicht vanuit de keuken

De opmeting verliep zeer vlot. Nette, vriendelijke kerel die alles nauwkeurig en snel opmat, even de kwaliteit van de chap heeft geïnspecteerd en weg wassie. Tot volgende week dan! You betcha! Vloerverwarming moest uit. Op die enkele lente-dagen waarop het toch vroor / miezerde / killig koud was, zaten wij zonder chauffage. Ietwat minder plezant, maar dat hadden we er nu nog voor over. De elektrische vuurtjes die de vorige eigenaars van ons huis hadden achtergelaten kwamen nog goed van pas. Voor de parketlijm en de olie moest het 16 a 17 graden zijn op de werf, namelijk. Op dinsdagnamiddag waren alle planken gelegd en was er bij ons, toen we thuiskwamen, eventjes paniek omwille van de aansluiting op de bestaande vloeren. Kijk even mee: 

Platte paniek, noemt dat bij Sil

Ik moest echter weg voor het werk die avond, dus zette ik ook Peter aan het werk om wat foto's te maken en Anne Mie op de hoogte te brengen. Maar de volgende morgen was dat alweer opgelost sie. Net toen ik mijn stalen ros wou bestijgen aan de voordeur, om richting kantoor te gaan, kwam Manu aan. Hij had nog proberen bellen naar onze vaste lijn, maar die was natuurlijk uitgetrokken aangezien die in de living staat. Hij wou de voegen bespreken. Peter in zijn pyjamaake heeft dan alles besproken. Lang verhaal kort: alles was zoals het hoorde. Hij duwt de planken haaks zo dicht mogelijk bij de bestaande vloeren aan, maar laat dus kleine kiertjes open. Als alles gelegd is, gaat hij met de losse pols en zijn geweldig cirkelzaagmachien nog een keer langs de voeg om daar een kraaknet schoon recht prachtig lijntje te maken, die hij dan opkit met exact dezelfde kleur van de tegels. 't Is dan dat houten planken op vloerverwarming werken, natuurlijk, en dat moet een beetje kunnen bewegen. Capito! En ook wel: oefkes. Want mijn hartje had 't niet aangekund mocht dat nu verprutst geweest zijn. Van de kit heb ik geen scherpe foto, maar hieronder kan je 't een beetje (niet) zien. 

We hebben "schilderplintjes" gekozen, die we mee met de muur gaan verven

Hoe we dat nu gedaan hebben om op 1 weekend tijd heel de living leeg te krijgen? Ah, dat valt best mee. Van meubels staat daar eigenlijk niet veel. Een zetel, een bankje onder de TV, een open kastje met 1 legger, mijn bureautje waarop ik dit typ. En onze bibliotheek. Wowsie, dat was toch wel ff slikken. Ik wou een gif'ke maken, maar ik kan dat niet, en Peter is aan't klussen. Dus dan maar gewoon zo:

De overijverige Sil had linksboven al leeggehaald

Goed begonnen

We zijn der bijna (maar die rechstvanonder zien der zwaar uit!)

Alles weg!

Achter de rode deurtjes zaten rommeljes, in de glazen schuiven CD's en in het houten kastje in de hoek DVD's.

Next op ons programma is misschien ne keer schilderen. Heel de beneden. We zijn die paarse muren dan ook wel redelijk ferm beu. En het stof dat van de gyproc afkomt, dan ben ik méér dan beu. Deze week even niks, onze keuken staat vol gerief (alles uit de living) dus we kunnen weg noch weer (ik klim bijvoorbeeld over het stuk love-seat van onze zetel om aan tafel te kunnen zitten, alwaar ik gezellig met mijn rug tegen de bibliotheekkast ontbijt). Maar 't is dan dat 't zo schoon is, ons houten vloerke. 

Eik bis kwaliteit (met kleine knoesten), want te clean is ook niet schoon, zo vinden wij

Als extraatje om te eindigen een foto van een buitenklusje dat dringend moest gebeuren. Terwijl ik onze bibliotheek was aan't leegroven, heeft Peter ons buitenkraantje geïnstalleerd. We hebben namelijk een moestuintje aangelegd. Voorlopig alleen nog maar patatten, maar daar komt snel verandering in. Als de zaailingen naar buiten mogen. 

Alla prossima!

De Verwarmingsketel: plaatsen en opstarten

Zoals Silke de laatste keer al vermeldde (wie aandachtig leest tot en met de laatste paragraaf weet dat vast nog wel) heb ik samen met papa Jef de verwarmingsketel en hydraulische groep geinstalleerd. Die komt in keuken te hangen, weggestopt achter een kastdeur.

Pas op, het kan een beetje technisch worden in deze post. Voor wie dat minder interesseert, kijk gerust gewoon naar de fotootjes!

Eerst een woordje uitleg over de ketel en de opstelling. Wij kozen voor een ketel van Bulex, de Thermo Master F25. Dit is een condenserende gaswandketel met doorstromer voor sanitair warm water productie. Omdat we met een combinatie zitten van vloerverwarming en radiatoren, hebben we de ketel aangesloten op 2 aparte verwarmingskringen: een voor de vloerverwarming en een voor de radiatoren. Dit is nodig  omdat vloerverwarming op lage temperaturen werkt (typisch tot maximum 35 - 40 graden) en radiatoren op een hoge temperatuur (eerder 50-60 graden). Hoe hoger de temperatuur van het water, hoe meer warmte de radiator afgeeft in de ruimte. Bij lagere watertemperaturen heb je een grotere radiator nodig om het even warm te krijgen. Omdat op het gelijkvloers de hele vloer 1 grote radiator is (de vloerverwarming dus), is het daar beter een lage watertemperatuur te gebruiken. Bovendien kunnen chape tegels of parket niet tegen hoge temperaturen, anders komen er barsten in de vloer.

Om de ene ketel te laten werken met 2 kringen, hebben we voor een installatie gekozen met een evenwichtsfles en kringverdeler. De evenwichtsfles is een soort reservoir dat er voor zorgt dat de ketel ' hydraulisch losgekoppeld' is van de 2 kringen erna: De ketel pompt warm water in de evenwichtsfles. De 2 kringen, vloerverwarming en radiatoren zijn op de evenwichtsfles aangesloten met de kringverdeler. Zijn zowel de radiatoren als de vloerverwarming niet aan het draaien, dan vloeit het water rechtstreeks weer naar de ketel. Zijn de radiatoren of vloerverwarming wel aan het draaien (een van de twee of allebei), dan gebruiken zij het warme water uit de evenwichtsfles. Het voordeel is dat het met de evenwichtsfles niet uitmaakt of en hoe snel alle pompen draaien of hoeveel radiatoren er open staan. (vandaar de naam 'hydraulisch ontkoppeld') Dit maakt het een pak simpeler voor de regeling om de radiatoren en vloerverwarming en ketel onafhankelijk aan te sturen. Bijkomend voordeel is dat de opstelling redelijk compact kan. Omdat bij ons alles in de keukenkast verstopt wordt, is dat wel een belangrijk pluspunt.

De evenwichtsfles (bovenaan, in zwarte isomo) en de kringverdeler (aluminium) in de toonzaal van Clima. Daaronder links de aansluiting voor de radiatoren en rechts de aansluiting voor de vloerverwarming. De vloerverwarming heeft een Esbe mengraan om de watertemperatuut exact te regelen. Voor de pompen zijn we uiteindelijk voor Wilo pompen gegaan in plaats van die op de foto.

Al ons materiaal komt van Clima Heating in Turnhout, waar zaakvoerder Peter ons uitstekend materiaal, advies en begeleiding heeft bezorgd. Een aanrader!

Zo gauw Dave de gyproc wand daar in de keuken had geplaatst, zijn wij in gang geschoten voor de ketel, zodat we zo snel mogelijk de vloerverwarming kunnen opstarten. Het is belangrijk dat de chape een keer langzaam kan opwarmen vooraleer er gevloerd wordt. Op die manier vermijdt je dat de chape zich 'zet' door de warmte nadat er tegels op liggen. Dit kan namelijk de tegels doen barsten. 

De Bulex ketel komt met een mooie grote poster met daarop op ware grootte alle aansluitingen en bevestigingspunten. Stap 1 is dus: hang de poster op de juiste plaats aan de muur.

Papa Jef hangt het sjabloon op.

 Gelukkig hadden we dat ook op voorhand goed bestudeerd en komen de leidingen op de juiste plaats uit de chape (een voorbereid verbouwer is er 2 waard!). Dat ging dus vlot en al snel zat de ophangbeugel stevig in de muur.

Zo komt alle buizen- en pompwerk onder de ketel te hangen. Alles komt netjes op de juiste plaats uit de vloer.

Aanschouw: de ophangbeugel

 Natuurlijk hebben de ketel en de regeling en de pompen ook elektriciteit nodig. Dus moesten we nog een paar stopcontacten voorzien. De draden zaten al allemaal klaar achter de gyproc wand, dus het was een kwestie van de gaten voor de potjes te boren. Omdat er achter onze gyproc eerst een laag pur isolatie zit en daar achter een laag OSB (om de ketel en keukenkasten stevig aan te bevestigen) was dat wel een beetje een gepruts om de draden weer te voorschijn te toveren. Maar het is uiteindelijk allemaal gelukt.

De gaten in de gyproc zijn al gebeoord, maar dan moet je nog door de OSB geraken!

 De ketel omhoog krijgen is nogal lastig, het is een zwaar geval. Daar hebben we dus helaas geen foto's van, we waren met man en macht de ketel aan het heffen. 

De eerste buizen om aan te sluiten zijn de gasbuis en de buizen voor sanitair warm water. Die komen het dichtst tegen de muur te liggen.

Netjes passen en meten zodat de koperen gasbuis zonder lekjes op de ketel aangesloten kan worden.

Na die buizen hebben we dan de hydraulische groep met evenwichtsfles, kringverdeler en pompen aan de muur gehangen. Eens die op zijn plaats zat, was het tijd om alles er op aan te sluiten. En dat zijn een hoop koppelingen! Ik heb ze niet geteld, maar alles samen was het toch bijna een dag werk om alle aansluitingen te maken. En dan maar hopen dat het allemaal van de eerste keer waterdicht is...

De alupex buizen voor de radiatoren aansluiten aan de pomp

Intermezzo: een sfeerbeeld: een groot tijdelijk  keukeneiland vol rockwool  van gyproc man Dave.

Vader en zoon aanschouwen hun werk. (nuja, ik was eerder aan het proberen om dat doosje vijzen weer deftig dicht te krijgen)

Nadat onderaan alle leidingen vast zitten, schiet er nog 1 grote buis over: de schoorsteen. Dakwerker Guido had de buis door het dak al lang geleden in december gestoken. Nu kunnen we daar eindelijk de ketel aan vast hangen. Natuurlijk weet je op voorhand niet exact hoe hoog de ketel komt te hangen, dus we moesten nog een stukje van de schoorsteen afzagen.

Lastig zagen, zo dicht tegen het plafond, maar al bij al ging dat redelijk vlot.

Omdat de ketel niet recht onder de schoorsteen hangt, is er een klein stukje horizontale buis. Het is belangrijk dat dit een beetje helling heeft, zoals een rioleringsbuis. De ketel heeft namelijk waterdamp in zijn rookgassen, die daar kan condenseren. De buis moet dus helling hebben om dat water langs ketel te laten wegvloeien.

Voila, schoorsteen aangesloten! 

 Daarna (ondertussen zijn we een weekendje verder) is het tijd om de regeling aan te sluiten. Wij hebben een Tempolec SAM 2100 weersafhankelijke regeling. Dit is een hele computer, die met behulp van voelers op de leidingen (1 voor de vloerverwarming, 1 voor de radiatoren), een buitenvoeler en een binnenvoeler alles op de juiste temperatuur moet houden. Een weersafhankelijke regeling betekent dat de regelaar werkt op basis van de buitentemperatuur en niet op basis van de binnentemperatuur. Dit is belangrijk voor de vloerverwarming, omdat de chape zeer langzaam opwarmt en weer afkoelt. Als je dus enkel binnen de temperatuur zou meten en de vloerverwarming pas uitzet als het binnen warm genoeg is, dan blijft de vloer daarna nog 12 uur extra warmte afgeven, waardoor het veel te warm wordt. De weersafhankelijke regeling volgt de buitentemperatuur en laat de vloerverwarming harder werken als het buiten koud is en minder hard als het buiten warm is. De binnenvoeler wordt gebruikt om achteraf nog te na te regelen indien nodig. De regeling aansluiten betekent dus vooral: veel draden aansluiten: de voelers, de sturing voor de pomp, ketel en mengkraan. Gelukkig had Peter van Clima ons een helder schema bezorgd. Had ik al gezegd dat wij zeer tevreden zijn van de service en begeleiding daar in Turnhout?

Het bedradingsschema voor de regeling van de ketel. Duidelijk plannetje van Peter van Clima!

Maar eerst moet er water op de leidingen. Een spannend moment: gaat alles netjes waterdicht zijn? Dat viel toch een beetje tegen, want er waren meerdere plaatsen waar het lekte. De aansluiting van de evenwichtsfles, bijvoorbeeld. En ook aan de mengkraan en pomp. Gelukkig waren dit plaatsen die redelijk gemakkelijk demonteerbaar zijn (om bijvoorbeeld later ooit een pomp te kunnen vervangen). Maar toch, het was een gepruts. Na veel gevloek was uiteindelijk dan alles netjes dicht. Eindelijk ijd voor de draden dan!

De leidingen aan het bestuderen: zijn er nog ergens lekjes? Ja, helaas wel!

 Voeler 1: de buitenvoeler. Daarvoor hadden we lang geleden al draad getrokken naar de voorgevel, hoog en droog tussen de voordeur en de ramen. Even op de ladder klimmen dus om daar de voeler op te hangen en aan te sluiten.

Gelukkig is dat snel gemonteerd, enkele vijsjes en het zit vast.

Zie daar: het magische kleine witte bakje

 En dan de rest van de aansluitingen. Dat is iets simpeler, omdat het allemaal bij de ketel te doen is.

Daar links onder de ketel hangt de spinnekop in het midden van zijn web: de regelaar met draad naar de pompen, de mengkraan en de voelers.

 En dan komt het moment van de waarheid: alles aanzetten. Eerst de regeling, om te kijken of die de pompen en de mengkraan kan aansturen. Hmmm, de pomp van de vloerverwarming weigert dienst. Not good. Alles nog eens goed nakijken en nameten met de multimeter en wat blijkt: de temperatuursbeveiliging voor de vloerverwarming is omgekeerd aangesloten: die zou alles moeten stoppen als het water in de vloer te warm wordt. Nu stopt hij de pomp als het water koud is. Toch maar die 2 draadjes eens wisselen. En dan draait de pomp wel.

Met de handleiding er bij, natuurlijk, zorgen dat we niks belangrijks over het hoofd zien.

En dan volgt de ketel. Die start zonder problemen op en begint het water te verwarmen wanneer de regeling dat vraagt. Alleen is er nog iets raars aan de hand: het water in de vloerverwarming wordt maar niet warm. Weer even alles dubbel checken brengt aan het licht dat er nog 2 draadjes gewisseld zijn: die van de mengkraan. Als de regeling de mengkraan open wil zetten, sluit ze en andersom. Ook dat is snel genoeg gefikst als je weet welke 2 draadjes je moet wisselen. (maar eer het zo ver was, stond ik toch al snel een half uur verbaasd achter mijn oren te krabben)

Maar dan werkt alles. We starten nu de ketel op op een constante temperatuur van 25 graden voor de vloer. Die verhogen we dan langzaam, elke dag een beetje. Momenteel zitten we op het maximum van 40 graden. Zo wordt het een beetje een sauna in huis, maar op die manier kan de chape wennen aan de warmte van de vloerverwarming, voor we de tegels leggen. Morgenochtend gaat de vloerverwarming uit, zodat alles weer kan afkoelen. Woensdag gaan we dan tegelen in de keuken.

All systems happily buzzing away. Habemus verwarmingum!

PUR - VVW

Maandagochtend vroeg was het dan eindelijk zo ver. De PUR kwam aangereden uit het verre Merksplas. De mannen waren om half zes vertrokken dus daar mag wel een petje voor af. Zo kwam het dat die twee bloggers hier als een gek stonden te wuiven aan onze voordeur om zeven uur 's morgens (ze waren per ongeluk voorbij gereden). Uiteindelijk kwamen ze dan toch terug de bocht om, netjes geparkeerd op ons voorbehouden plekje. Braspenning - Van Dingenen, volgens "den internet" de beste in het land om te purren en te chappen. 

Een wagen volgeladen vol met geeeeele bolletjes

Maar zo goed vonden wij ze niet. Of toch ik niet. Maar men zegt "dat steekt niet zo nauw", de PUR. En gelukkig maar. Want slordig was het (helaas). 

Groot stuk niet ge-PUR-t aan de voordeur (linkse hoekje)

De ene kant van het trapgat niet eens deftig afgezet met couffrage #purindekelder

De andere kant wel netjes met een plank afgezet

Achter de buizen van de chauffageketel niet deftig gespoten

Onder het linkse "pootje" van het raam niet deftig aangewerkt

In het rechtse hoekje van het raam niet aangewerkt

We hopen nu natuurlijk dat de mensen gelijk hebben dat purren niet zo nauw steekt. We hebben gewoon een bus PUR zelf leeggespoten in de hoekjes die niet netjes waren geïsoleerd en zo was dat euvel ook snel verholpen. Nog een leuk weetje over al die "gele bolletjes". Door die PUR is alles, maar dan ook alles, elektrisch geladen. Dus daaruit volgt dat alles, maar dan ook alles, wat je vastpakt, vonken geeft: je breekmes, een verwarmingsbuis, de ander zijn hand, de ander zijn trui, je eigen schoenveters, de trapleuning, de deurklink, het raamprofiel, de rol plakband, de autosleutels, ... Enfin, you get the gist. Hier nog enkele overzichtsfotootjes van ons gele huis:

De gele keuken

Gele bib + living

Prachtige (gele) zonnestraaltjes

Liefde voor ons zonnige huisje !

En dan sta je alles een beetje te bekijken, en zie je op de grond twee uiteindjes draad naar boven piepen. Een aardingsdraad. Die is geknapt bij het opschuren van de pur (dat moet voor vloerverwarming). Dus dan ga je snel naar de Hubo een multimeter kopen, om er dan achter te komen dat Murphy weer gelijk heeft en dat het de verst mogelijke draad (van in het keldergat tot aan het schuifraam) is die je moet opnieuw steken. Gelukkig heb je nog genoeg draad en kan je die snel opnieuw leggen. Maar toch weer slechte punten hier!



Geknapte aardingsdraad

STAP 1 VVW

Wat een mens moet doen om warme voetjes te krijgen is eerst overal randisolatie plakken. Dat is eigenlijk een wit zacht indrukbaar isolatiestrookje van 10cm met op een derde van de bovenkant een plakstrook en onderaan een plastieken rokje. Als je nu even fronst, is dat terecht, maar ik heb geen betere woorden om het uit te leggen. En zoals zo vaak spreken de foto's voor zich : 

De ytong-muur netjes afgeplakt

Op de voorgrond een rol randisolatie

De WC netjes rondomrond afgeplakt

Alwaar de plakstrook niet blijft kleven (ruwe bakstenen en stof),
 niet je die best vast met een nietjes-schieter

Zijmuren van de keuken geïsoleerd

Het is de bedoeling dat wanneer de chap een beetje uitzet en 'werkt' zoals ze dat dan noemen, dat de randisolatie die beweging kan opvangen. Want beton tegen muur is een beetje zoals de Hulk tegen Jerommeke : de een of de ander krijgt barstjes, en dat is natuurlijk te vermijden. 

STAP 2 VVW

Daarna rol je plastiek uit met hokjes. De hokjes zijn 10cm op 10cm met stippellijntjes om 5cm aan te duiden. Zo kan je de buizen netjes evenwijdig leggen zonder telkens te moeten meten. Superhandig!

Men beginne op mijn nu al favoriete plekje in het huis

Mooi beeld van de randisolatie met het rokje over de plastiek getrokken

Netjes de hokjes van de verschillende stukken plastiek met elkaar doen afstemmen, 
anders komen de buizen toch niet uit

  

Daarna aftekenen waar geen buizen komen (arceren) en de pijltjes tekenen per circuit

STAP 3 VVW

En dan was het eindelijk tijd om buizen neer te leggen! 382 meter buis, om precies te zijn, in 7 circuits: 88 meter, 80 meter, 58 meter, 50 meter, 43 meter, 43 meter en 20 meter, dat alles vastgezet met 600 takkertjes. Om even de autist in mij boven te laten komen. Of om de ingenieurs onder de lezers te entertainen. Take your pick. 

Take a spin!

De start aan circuit 1

Zoals je kon zien op de laatste foto over het plastiek, zie je zwarte buisjes getekend staan op de grond. Die duiden aan waar er een expansievoeg komt in de chap. Daar moet de buis ook beschermd zijn tegen het 'werken' van de beton bij opwarmen/afkoelen. Dus bij het uitrollen van de buis voor een nieuw circuit dien je al goed na te denken hoeveel keer je een expansievoeg moet passeren (we hebben er een tussen keuken en living, tussen living en bib, tussen living en kelder en tussen bib en gang). 

Een zwart manteltje

Circuit 2 - rond het keukeneiland (midden) en de keukenwand (zie gearceerd rechts op de foto)

Ontelbaar veel bochtjes - buis warm wrijven en dan zachtjes en langzaam plooien

Circuit 1 en 2 klaar - bij allebei de buizen op 15 cm van elkaar

Start aan circuit 3 - op 10 cm

Circuit 3 klaar

Na circuit 3 zijn we achteraan begonnen om makkerlijker te kunnen manouvreren met de buizen aan de collector. Het circuit in de gang (de 7) ligt op 20 cm uit elkaar dus dat ging rap. 

Circuit 7 klaar (gang rechts) - werken aan circuit 6

 Je ziet vooral Peter buizen plooien en neerleggen. Mijn taak (naast foto's maken natuurlijk) was het aangeven van de buis en zorgen dat er een mooi bochtje (ook wel "ne slag") in zit zodat het makkelijker werkt, en dan vooral : de takkertjes steken. Die zorgen ervoor dat de buis op zijn plek blijft na het vakkundig bochtjesmaken. 

Men zet het machien op de buis, men duwt (hard) met de hendel naar beneden, men laat los. 



Aan de collector in het keldergat moeten de buizen ook een rood jasje aan (isolatie)

 Na een dikke 10,5 uur werk heeft men dan: 4  pijne knieën, 2 gevoelloze duimen en pikzwarte handpalmen (van de inkt op de buis) en buikspierpijn van het takkeren.  

En dit soort foto's vind je dan op de camera als de échte fotograaf die een vastneemt. Zoek de dodelijk vermoeide Sil. Over en uit.